Η ουσία της, η δημιουργία της και η εξέλιξη της εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό; Ή μήπως είναι ένα μέσον προβολής της εσωτερικής μας κατάστασης, είναι μια παραγωγή εικόνων που μας αντιπροσωπεύουν και μιλούν απλά καλύτερα από μας;

Τι είναι άραγε; Τι κρύβετε κάτω από αυτό; Μάλλον ο καθένας το χρησιμοποιεί ως μέσον με όποιον τρόπο θέλει, έτσι πρέπει να γίνεται. Μάλλον ο καθένας την ακολούθησε για να καλύψει τις ανάγκες του, τα δικά του θέλω και τις προσδοκίες του… Αυτό όμως δεν είναι αρκετή απάντηση στο ερώτημα «ποια ήταν η πρωταρχική σημασία της Φωτογραφίας, ποια η ουσία της δημιουργίας της και η σκοπιμότητα της;».

Ένα σοβαρό ερώτημα που θα έπρεπε να σκεφτεί κάθε συνοδοιπόρος είναι: για ποιον φωτογραφίζω για μένα ή για τους άλλους;

Αυτή είναι διαφορά επί της ουσίας. Αν φωτογραφίζω για μένα δείχνω εμένα, και έχει επιτυχία, τουλάχιστον σε έναν άνθρωπο, σε μένα. Εξυπηρετεί τον σκοπό της συναισθηματικής μου αποφλοίωσης και σίγουρα κανείς άλλος δεν μπορεί να δει όπως εγώ, εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, κανείς δεν είναι ίδιος με μένα. Ακόμα κι αν ποτέ οι φωτογραφίες μου δεν έχουν ευρεία αποδοχή, μαθαίνω μέσα από αυτή την διαδικασία τον εαυτό μου, ελίσσομαι μέσα στο μοναχικό δρόμο της φωτογραφίας. Αν από την άλλη μεριά φωτογραφίζω για κάποιο κοινό, υπάρχει κίνδυνος να  απογοητευτώ, εύκολα μπορούν να σε παρασύρουν τα θέλω και τα πλαίσια ιδεολογικών, ή κοινωνικών ομάδων, ή ακόμα και μοναχικών παρατηρητών, Μπορούν να σε μπλέξουν και να σε αλλοιώσουν, και ο κίνδυνος αυτός είναι ποιο έντονος ιδιαίτερα στην αρχή της πορείας μας. Οι άνθρωποι μοιάζουμε, αλλά δεν είμαστε ίδιοι…

Όλες αυτές τις σκέψεις που καταθέτω με βοηθούν να συνεχίζω παρά τις αντίξοες συνθήκες, να συνεχίζω να ανακαλύπτω τον εαυτό μου, μέσα από αυτό το δρόμο που αγαπώ τόσο πολύ. Η κατάληξη, είναι ότι αυτό το υπέροχο μέσον επικοινωνίας, αλλά και έκθεσης οφείλουμε να το χρησιμοποιούμε προσφέροντας πρώτα τον εαυτό μας με ειλικρίνεια και τιμιότητα, μέσα από αυτό, κάνοντας το αγωγό ένωσης μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ νοήσεων αλλά και αυτοπαρατήρησης την ίδια στιγμή, ανακαλύπτοντας το προσωπικό μας στυλ, εξελίσσοντας την υφή με την οποία βλέπουμε τα πράγματα, και ταυτόχρονα συνδεόμενοι με όμοιες ποιότητες ανθρώπων.

Οι απορίες στην αρχική πορεία ενός εκκολαπτόμενου φωτογράφου είναι πολλές, αλλά πάνω από όλα αυτά σημασία και αξία έχει η ανακάλυψη του εαυτού μας, του αληθινού εαυτού μας μέσα από την φωτογραφία, που τόση δύναμη έκφρασης έχει....

                                                                    Μαγδαληνή Παπαδοπούλου

Δεκτικότητα στην Μάθηση

Συνεχίζω λοιπόν ένα θέμα το οποίο είναι πολυσυζητημένο, αλλά και με πολλές προεκτάσεις, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί αρκετές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις, εσωτερικές αλλά και εξωτερικές όσον αφορά αυτό, καθαυτό.

Είναι το θέμα της δεκτικότητας από έναν νέο φωτογράφο – έναν άνθρωπο ο οποίος τον συγκινεί αυτός ο φορέας τέχνης, ή τεχνικής αν το θέλετε και παρουσίασης, δρώμενων – στιγμών, μέσα από μια εσωτερική του παρόρμηση. Χρειάζεται άραγε εξωτερική καθοδήγηση; Θα μου πείτε πως ναι! είναι απαραίτητη η τεχνική καθοδήγηση, είναι περισσότερο από χρήσιμο να μαθητεύσει κάθε ενδιαφερόμενος στην γνώση τόσο της αποτύπωση της φωτογραφίας, όσο και στην παρουσίαση της.

Μα δεν μιλώ γι’ αυτό! Μιλώ για την μαθητεία στο στυλ, το ύφος και την προσωπικότητα που εκτυλίσσεται μέσα από το έργο ενός Μεγάλου Φωτογράφου. Μέσα από μια καλή φωτογραφία.  Είναι λογικό και άκρως κατανοητό ότι όταν κάτι δεν το γνωρίζω και είμαι στην αρχή, ζητώ να το μάθω, να το κάνω κτήμα μου, για να μπορέσω να δημιουργήσω μέσα από αυτό, και να παρουσιάσω το προσωπικό μου έργο. Αυτό είναι κανόνας (χωρίς βέβαια να είμαστε απόλυτοι, και αποδεχόμενοι πλήρως τις εξαιρέσεις). Είναι πολύ σημαντικό μέσα μας να μελετάμε, να προσπαθούμε να κατανοούμε αλλά και να ταυτίζουμε τον εαυτό μας με μεγάλους δασκάλους της φωτογραφίας (Andre Kertesz, Bruce Davidson, Diane Arbus, Brassai, Edward Steichen, Alfred Stieglitz,Garry Winogrand κ.α). Είναι μια άπειρη πηγή βοήθειας για κάθε ενδιαφερόμενο, για κάθε έναν ο οποίος έχει κάνει την φωτογραφία μέρος της ζωής του.

Είναι αλήθεια πως όλοι όσοι επιθύμησαν να ασχοληθούν με την φωτογραφία, όλοι όσοι αφιέρωσαν την ζωή τους σε αυτή την τέχνη, από κάπου ξεκίνησαν, κάπως πήραν τα πρώτα τους ερεθίσματα και συνέχισαν να ακολουθούν και να εμπιστεύονται αυτό το μέσο εκθέτοντας τον εαυτό τους. Η έννοια όμως του δασκάλου, ή του καθοδηγητή (η τόσο παρεξηγημένη αυτή έννοια στις μέρες μας) είναι από μόνη της ένα εμπόδιο, γιατί νομίζουμε ότι ίσως πρέπει να πράττουμε σύμφωνα με τους κανόνες ή με τα στεγανά, πόσο λάθος όμως κάνουμε!

Είναι απαραίτητο σε κάθε μαθητευόμενο φωτογράφο να υπάρχει ένα πρότυπο, ένα σημείο αναφοράς, ή εκκίνησης, γιατί μας βοηθά να μην χάνουμε τον στόχο μας. Οι μεγάλοι φωτογράφοι πρέπει να είναι για μας σκαλοπάτια τα οποία μπορούμε να τα ανέβουμε χωρίς κόπο, απλά και μόνο με την αποδοχή μας αρχικά, για να χτίσουμε τα δικά μας αργότερα… Είναι χάσιμο χρόνου, αλλά και παρακινδυνευμένο να ξεκινώ κάτι από την αρχή, ενώ υπάρχει βάση αλλά και διαδρομή μέσω της οποίας μπορώ πιο εύκολα να προχωρήσω για να εργαστώ με τον εαυτό μου, μέσω της φωτογραφίας.

Η φωτογραφία έχει πολλούς πατέρες και παιδιά, έχει γίνει ήδη δουλειά μεγαλειώδης και ριζοσπαστική, υπάρχουν δείγματα και επιλογές που υπερκαλύπτουν τις ανάγκες και τις αναζητήσεις κάθε νέου φωτογράφου που ψάχνει το δικό του προσωπικό ύφος και έχουν την δύναμη να τον καθοδηγήσουν σύμφωνα βέβαια με τις εκάστοτε ανάγκες του.                                                                   

                                                                     Μαγδαληνή Παπαδοπούλου

Η δύναμη!

Η φωτογραφία δίνει δύναμη, την δύναμη της απεικόνισης κάποιου θέματος παρουσιάζοντας το με ενέργεια πολλαπλάσια του κανονικού μεγέθους, και αυτό το καταφέρνει το πλαίσιο γύρω της, μια εικόνα χίλιες λέξεις, αλλά που τις βρήκαμε αυτές τις χίλιες λέξεις; Πως τις ανακαλύψαμε; Με ώθηση το περιεχόμενο της, με ώθηση την θέληση μας να σηκώσουμε το πέπλο της ψευδαίσθησης και να δούμε από κάτω το φως που περιλούζει την στιγμή, την κάθε στιγμή.

Η δύναμη του περιεχομένου κάθε στιγμής μέσα σε ένα κάδρο, η δύναμη της βίαιης αποκοπής της εικόνας και της παρουσίασης της εκτός των άλλων. Φωτίζουμε το θέμα αποκόβοντας το, έτσι μπορούμε να μεγενθύνουμε την δύναμη του ή αντίθετα να καταστρέψουμε την πηγή της ύπαρξης του.

Και αυτό είναι ένα άλλο σημαντικό θέμα, τι φωτογραφίζουμε και ποια η σκοπιμότητα μας. Tι παρουσιάζουμε, τι θέλουμε να δείξουμε τελικά αποκόβοντας αυτό το μικρό κομμάτι της ζωής ή της οπτικής, θέλοντας να το παρουσιάσουμε αυτόνομο; Τι βλέπουμε μέσα του; Αλήθεια ποιος άλλος θα του δώσει αυτή την αυτονομία; Αυτή τη δύναμη; Ποιος άλλος είναι ικανός να εξακοντίσει την στιγμή αυτή στα επίπεδα της ειλικρινούς, ευαίσθητης τέχνης εκτός από μας; Ποιος άλλος εκτός από τον δημιουργό του;

Ο φωτογράφος είναι δημιουργός, η δουλειά του απεικονίζει τα βαθύτερα αισθήματα και ανάγκες του, τα πλαίσια μιας φωτογραφίας είναι τα δικά του πλαίσια, τα πλαίσια της δημιουργίας του είναι το σύμπαν του.

Όπως καταλαβαίνετε η ιδιότητα της δημιουργίας, είναι προϊόν σκέψης, είναι προϊόν ολόκληρου συστήματος ιδεών του δημιουργού, θέλει τροφοδοσία, θέλει αφοσίωση, Και σαφώς την ενδυναμώνουμε ή την αποδυναμώνουμε ανάλογα με τις επιλογές μας. Είναι κενή, όσο ο νους μας είναι αποκομμένος, περιορισμένος, με στεγανά και κατεστημένα, είναι στείρα και δογματική. Ενώ ο ελεύθερος νους, ελεύθερα δημιουργεί, αναζωογονεί και τροφοδοτεί.

                                                                     Μαγδαληνή Παπαδοπούλου